515 lines
84 KiB
JSON
515 lines
84 KiB
JSON
[
|
||
{
|
||
"id": "sn1",
|
||
"url": "http://nahj.makarem.ir/speech/1",
|
||
"interpretation_link": "http://nahj.makarem.ir/interpretation/1",
|
||
"title": "خطبه 1",
|
||
"large_title": "خطبه 1 - آغاز آفرينش آسمان و زمين آدم",
|
||
"type": "speech",
|
||
"paragraphs": [
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp11",
|
||
"number": 1,
|
||
"paragraph_order": 1,
|
||
"large_title": "خطبه 1 - آغاز آفرينش آسمان و زمين آدم",
|
||
"text": "در این بخش علاوه بر خطبه ها قسمت های مهمی از منتخبات سخنان آن حضرت که به منزله خطبه است و به مناسبت حوادث مختلف و پیشامدهای گوناگون ایراد شده ذکر می شود",
|
||
"arabic_text": "خُطَبُ أَمير المُؤمنين عليه السلام \n بابُ المُختارِ مِن خُطَب أمير المُؤمِنينَ عليه السلام وَ أَوامره وَ يَدخُلُ في ذلکَ المُختار مِن کلامِهُ الجاري مَجرى الخُطَبِ في المَقاماتِ المَحظُورَة وَ المَواقِفِ المَذکورَة وَ الخُطُوب الوارِدَة"
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp12",
|
||
"number": 1,
|
||
"paragraph_order": 2,
|
||
"large_title": "خطبه 1 - آغاز آفرينش آسمان و زمين آدم",
|
||
"text": "ستایش مخصوص خداوندی است که ستایشگران هرگز به مدح و ثنای او نمی رسند و حسابگران (زبردست) هرگز نمی توانند نعمت هایش را شماره کنند و تلاشگران هرگز قادر به ادای حقّ او نیستند. همان خدایی که افکار بلند و ژرف اندیش، کنه ذاتش را درک نکنند و غوّاصان هوشمند (دریای علوم و دانش ها) دسترسی به کمال هستی اش پیدا ننمایند. همان کسی که برای صفاتش حدّی نیست و توصیفی برای بیان اوصافش وجود ندارد و برای ذات پاک او، نه وقت معیّنی است و نه سرآمد مشخّصی. مخلوقات را با قدرتش آفرید و بادها را با رحمتش به حرکت درآورد و گسترش داد و لرزش و اضطراب زمین را به وسیله کوه ها آرام ساخت",
|
||
"arabic_text": "اَلْحَمْدُ للهِ الَّذِي لا يَبْلُغُ مِدْحَتَهُ الْقائِلُونَ وَ لا يُحْصِي نَعْماءَهُ الْعادُّونَ وَ لا يُؤَدِّي حَقَّهُ الْمُجْتَهِدُونَ. اَلَّذِي لا يُدْرِکُهُ بُعْدُ الْهِمَمِ وَ لايَنالُهُ غَوْصُ الْفِطَنِ، اَلَّذي لَيْسَ لِصِفَتِهِ حَدٌّ مَحْدُودٌ، وَ لا نَعْتٌ مَوْجُودٌ، وَ لا وَقْتٌ مَعْدُودٌ، وَ لا اَجَلٌ مَمْدُودٌ، فَطَرَ الْخَلائِقَ بِقُدْرَتِهِ وَ نَشَرَ الرِّياحَ بِرَحْمَتِهِ وَ وَتَّدَ بِالصُّخُورِ مَيَدانَ أرْضِهِ."
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp13",
|
||
"number": 1,
|
||
"paragraph_order": 3,
|
||
"large_title": "خطبه 1 - آغاز آفرينش آسمان و زمين آدم",
|
||
"text": "سرآغاز دین، معرفت و شناخت اوست و کمال معرفتش تصدیق ذات پاک اوست و کمال تصدیق او همان توحید اوست و کمال توحیدش، اخلاص برای اوست و کمال اخلاص برای او، نفی صفات ممکنات از اوست؛ چرا که هر صفتی (از این صفات) گواهی می دهد که غیر از موصوف است و هر موصوفی (از ممکنات) شهادت می دهد که غیر از صفت است. پس هرکس خداوند سبحان را (با صفاتی همچون صفات مخلوقات) توصیف کند او را با امور دیگری قرین ساخته و آن کس که او را با چیز دیگری قرین کند دوگانگی در ذات او قائل شده و کسی که دوگانگی برای او قائل شود اجزایی برای او پنداشته و هر کس برای او اجزایی قائل شود به راستی او را نشناخته است و کسی که او را نشناسد به او اشاره می کند و هر کس به او اشاره کند او را محدود شمرده و هرکس او را محدود بداند او را به شمارش درآورده است (و در وادی شرک سرگردان شده است)!",
|
||
"arabic_text": "اَوَّلُ الدّينِ مَعْرِفَتُهُ وَ كَمالُ مَعْرِفَتِهِ التَّصْديقُ بِهِ وَ كَمالُ التَّصْديقِ بِهِ تَوْحيدُهُ وَ كَمالُ تَوْحيدِهِ الْإخْلاصُ لَهُ وَ كَمالُ الْإخْلاصِ لَهُ نَفْيُ الصِّفاتِ عَنْهُ لِشَهادَةِ كُلِّ صِفَةٍ أنَّها غَيْرُ الْمَوْصُوفِ وَ شَهادَةِ كُلِّ مَوْصُوفٍ أنَّهُ غَيْرُ الصِّفَةِ فَمَنْ وَصَفَ اللّهَ سُبْحانَهُ فَقَدْ قَرَنَهُ وَ مَنْ قَرَنَهُ فَقَدْ ثَنّاهُ وَ مَنْ ثنّاهُ فَقَدْ جَزَّأَهُ وَ مَنْ جَزَّأَهُ فَقَدْ جَهِلَهُ وَ مَنْ جَهِلَهُ فَقَدْ اَشارَ اِلَيْهِ وَ مَنْ اَشارَ اِلَيْهِ فَقَدْ حَدَّهُ وَ مَنْ حَدَّهُ فَقَدْ عَدَّهُ."
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp14",
|
||
"number": 1,
|
||
"paragraph_order": 4,
|
||
"large_title": "خطبه 1 - آغاز آفرينش آسمان و زمين آدم",
|
||
"text": "و هرکس بگوید: خدا در چیست او را در ضمن چیزی پنداشته و هرکس بپرسد: بر روی چه قرار دارد جایی را از او خالی دانسته است. همواره بوده و از چیزی به وجود نیامده است. وجودی است که سابقه عدم برای او نیست. با همه چیز همراه است، امّا نه این که قرین آن باشد و با همه چیز مغایر است، امّا نه این که از آن بیگانه و جدا باشد. او انجام دهنده (هرکاری) است، امّا نه به آن معنا که حرکات و ابزاری داشته باشد. بیناست حتّی در آن زمانی که موجود قابل رویتی از خلقش وجود نداشته است. یگانه و تنهاست زیرا کسی نیست که او با آن کس انس گیرد و از فقدانش ناراحت و متوحّش شود",
|
||
"arabic_text": "وَ مَننْ قالَ «فِيْمَ»؟ فَقَدْ ضَمَّنَهُ، وَ مَنْ قالَ «عَلامَ»؟ فَقَدْ اَخْلى مِنْهُ. کائِنٌ لا عَنْ حَدَثٍ، مَوْجُودٌ لا عَنْ عَدَمٍ، مَعَ کُلِّ شَيْءٍ لا بِمُقارَنَةٍ، وَغَيْرُ کُلِّ شَيْءٍ لا بِمُزايَلَةٍ، فَاعِلٌ لا بِمَعْنَى الْحَرَکاتِ وَ الاْلَةِ، بَصيرٌ اِذْ لا مَنْظُورَ اِلَيْهِ مِنْ خَلْقِهِ، مُتَوَحِّدٌ اِذْ لا سَکَنَ يَسْتَأنِسُ بِهِ وَ لا يَسْتَوْحِشُ لِفَقْدِهِ."
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp15",
|
||
"number": 1,
|
||
"paragraph_order": 5,
|
||
"large_title": "خطبه 1 - آغاز آفرينش آسمان و زمين آدم",
|
||
"text": "آفرینش را بدون نیاز به اندیشه و فکر و استفاده از تجربه، و بی آن که حرکتی ایجاد کند و درباره تصمیمی بیندیشد ایجاد کرد و آغاز نمود. خلقت هر موجودی را به وقت خاصّش موکول کرد موجودات گوناگون را با یکدیگر التیام داد و به هرکدام طبیعتی مخصوص و غریزه ای ویژه بخشید و صفات ویژه آن ها را همراهشان ساخت و پیش از آن که آن ها را بیافریند از همه آن ها آگاه بود و به حدود و پایان آن ها احاطه داشت و از جمیع لوازم و تمام جوانب آن ها باخبر بود",
|
||
"arabic_text": "أَنْشَأ الْخَلْقَ إنْشاءً وَ ابْتَدأَهُ اِبْتِداءً بِلا رَوِيَّةٍ أَجَالَها وَ لا تَجْرِبَةٍ اسْتَفادَهَا وَ لا حَرَکَةٍ أَحْدَثَها وَ لا هَمامَةِ نَفْسٍ اضْطَرَبَ فِيهَا أَحَالَ الاْشياءَ لاِوْقَاتِهَا وَ لامَ بَيْنَ مُخْتَلِفاتِها وَ غَرَّزَ غَرائِزَها وَ أَلْزَمَها أَشْبَاحَهَا عَالِمآ بِهَا قَبْلَ ابْتِدائِها مُحيطآ بِحُدُودِها وَ انْتِهائِها عارِفآ بِقَرائِنِها وَأَحْنَائِها."
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp16",
|
||
"number": 1,
|
||
"paragraph_order": 6,
|
||
"large_title": "خطبه 1 - آغاز آفرينش آسمان و زمين آدم",
|
||
"text": "سپس خداوند سبحان طبقات جوّ را از هم گشود و اطراف آن را باز کرد و فضاهای خالی ایجاد نمود!",
|
||
"arabic_text": "ثُمَّ أَنشَأَ ـ سُبْحانَهُ ـ فَتْقَ الاْجْواءِ وَ شَقَّ الاْرْجاءِ وَ سَکائِکَ الْهَواءِ."
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp17",
|
||
"number": 1,
|
||
"paragraph_order": 7,
|
||
"large_title": "خطبه 1 - آغاز آفرينش آسمان و زمين آدم",
|
||
"text": "سپس خداوند در آن (فضای عظیم) آبی جاری ساخت که امواج متلاطم و متراکم داشت و این درحالی بود که امواج از این دریای خروشان برمی خواست و بریکدیگر سوار می شد، و آن را بر پشت تندبادی شدید و طوفانی کوبنده و شکننده سوار کرد سپس باد را به بازگرداندن آن امواج فرمان داد و بر نگهداری اش مسلّط ساخت و تا حدّی که لازم بود، آن دو را با هم مقرون کرد، فضای خالی در زیر آن گشوده شده بود و آب در بالای آن در حرکت سریع قرار داشت",
|
||
"arabic_text": "فَاَجْرَى فِيهَا مَاءً مُتَلاطِمآ تَيّارُهُ مُتَراکِمآ زَخّارُهُ، حَمَلَهُ عَلى مَتْنِ الرّيحِ الْعاصِفَةِ وَ الزَّعْزَعِ الْقاصِفَةِ، فَاَمَرَهَا بِرَدِّهِ، وَ سَلَّطَهَا عَلَى شَدِّهِ، وَ قَرَنَها إِلَى حَدِّهِ، الْهَواءُ مِنْ تَحْتِها فَتِيقٌ، وَ الْماءُ مِنْ فَوْقِها دَفيقٌ."
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp18",
|
||
"number": 1,
|
||
"paragraph_order": 8,
|
||
"large_title": "خطبه 1 - آغاز آفرينش آسمان و زمين آدم",
|
||
"text": "سپس خداوند پاک و منزّه، طوفانی برانگیخت که (دارای ویژگی هایی بود که آن را از باد و طوفان های معمولی کره زمین جدا می کرد) بادی نازا بود و همراه و ملازم آب بود و از آن جدا نمی شد و از نقطه ای دور، سرچشمه می گرفت. پس به آن فرمان داد که آب های متراکم را برهم زند و امواج دریاها را به هر سو بفرستد! در نتیجه، همچون مشک سقّایی، آن ها را به هم زد و با همان شدّت که در فضا می وزید، به آن امواج حمله ور شد. آغازش را بر آخرش فرو می ریخت و قسمت های ساکن آن را به امواج متحرّک پیوند می داد. تا آب ها روی هم انباشته شد و همچون قلّه کوه بالا آمد و امواج، کف هایی را بیرون فرستاد و در هوای باز و جوّی وسیع، پراکنده ساخت و از آن، هفت آسمان را پدید آورد. آسمان پایین را همچون موج مهار شدهای قرار داد و آسمان برترین را همچون\nسقفی محفوظ و بلند. بی آن که ستونی برای نگاهداری آن باشد و نه میخ هایی که آن را محکم کند. سپس آسمان پایین را به وسیله کواکب و نور ستارگان درخشنده زینت بخشید و چراغی روشنی بخش و ماهی نورافشان در آن به جریان انداخت، در مداری متحرّک و سقفی گردان و صفحه ای جنبنده",
|
||
"arabic_text": "ثُمَّ اَنْشَأَسُبْحانَهُ رِيْحآ اعْتَقَمَ مَهَبَّها وَ أَدَامَ مُرَبَّهَا وَ أَعْصَفَ مَجْراها وَ أَبْعَدَ مَنْشَأها فَأَمَرَها بِتَصْفيقِ الْماءِ الزَّخّارِ وَ إثارَةِ مَوْجِ الْبِحارِ فَمَخَضَتْهُ مَخْضَ السِّقاءِ وَ عَصَفَتْ بِهِ عَصْفَها بِالْفَضاءِ. تَرُدُّ أَوَّلَهُ اِلَى آخِرِهِ وَ سَاجِيَهُ اِلَى مَائِرِهِ حَتَّى عَبَّ عُبابُهُ وَ رَمَى بِالزَّبَدِ رُکامُهُ فَرَفَعَهُ فِي هَواءٍ مُنْفَتِقٍ وَ جَوٍّ مُنْفَهِقٍ فَسَوَّى مِنْهُ سَبْعَ سَمواتٍ جَعَلَ سُفْلاهُنَّ مَوْجآ مَکْفُوفآ وَ عُلْياهُنَّ سَقْفآ مَحْفُوظآ وَ سَمْکآ مَرْفُوعآ بِغَيْرِ عَمَدٍ يَدْعَمُها وَ لا دِسارٍ يَنْظِمُها ثُمَّ زَيَّنَها بِزينَةِ الْکَواکِبِ وَ ضِيَاءِ الثَّواقِبِ وَ أَجْرَى فِيهَا سِراجآ مُسْتَطيرآ وَ قَمَرآ مُنيرآ في فَلَکٍ دائِرٍ وَ سَقْفٍ سائِرٍ وَ رَقيمٍ مائِرٍ."
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp19",
|
||
"number": 1,
|
||
"paragraph_order": 9,
|
||
"large_title": "خطبه 1 - آغاز آفرينش آسمان و زمين آدم",
|
||
"text": "سپس آسمان های بلند را از هم گشود و آن ها را مملوّ از فرشتگان مختلف ساخت. گروهی از آنان همیشه در سجودند و رکوع ندارند و گروهی در رکوع اند و قیام نمی کنند و گروهی در صفوفی که هرگز از هم جدا نمی شود قرار دارند و همواره تسبیح می گویند و خسته نمی شوند. هیچ گاه چشمان آن ها را خواب فرانمی گیرد و عقلشان گرفتار سهو و خطا نمی شود، بدن آن ها به سستی نمی گراید و غفلت نسیان، بر آنان عارض نمی شود. گروهی از آنان امنای وحی او و زبان او برای پیامبران اند و پیوسته برای رساندن حکم و فرمانش در رفت و آمدند و جمعی دیگر حافظان بندگان اویند و دربانان بهشت هایش. بعضی از آن ها پاهایشان در طبقات پایین زمین ثابت و گردن هایشان از آسمان بالا گذشته است و ارکان وجودشان از اقطار جهان بیرون رفته و شانه های آن ها برای حفظ پایه های عرش خدا آماده است و در برابر عرش او چشم های خود را پایین افکنده، در زیر آن بال های خود را به خود پیچیده اند. میان آن ها و کسانی که در مراتب پایین تر قرار دارند، حجاب های عزّت و پرده های قدرت فاصله افکنده است. (آن ها چنان در معرفت الهی پیش رفته اند که) هرگز پروردگار خود را در وهم و ذهن خود تصویر نمی کنند و صفات مخلوقات را برای او قائل نمی شوند. هرگز او را در مکانی محدود نمی سازند و با نظایر و امثال به او اشاره نمی کنند",
|
||
"arabic_text": "ثُمَّ فَتَقَ ما بَينَ السَّمواتِ الْعُلا فَمَلاَهُنَّ اَطْوارآ مِنْ مَلائِکَتِهِ، مِنْهُمْ سُجُودٌ لايَرْکَعُونَ، وَ رُکُوعٌ لا يَنْتَصِبُونَ، وَ صافُّونَ لا يَتَزايَلُونَ، وَ مُسَبِّحُونَ لايَسْأمُونَ، لا يَغْشاهُمْ نَوْمُ الْعُيُونِ، وَ لا سَهْوُ الْعُقُولِ، وَ لافَتْرَةُ الاَبْدانِ، وَ لاغَفْلَةُ النِّسْيانِ، وَ مِنْهُمْ اُمَناءُ عَلى وَحْيِهِ، وَ الْسِنَةٌ اِلى رُسُلِهِ، وَ مُخْتَلِفُونَ بِقَضائِهِ وَ اَمْرِهِ، وَ مِنْهُمُ الْحَفَظَةُ لِعِبادِهِ وَ السَّدَنَةُ لاَبْوابِ جِنانِهِ، وَ مِنْهُمُ الثّابِتَةُ فِي الاْرَضينَ السُّفْلى اَقْدامُهُمْ، وَ المارِقَةُ مِنَ السَّماءِ الْعُلْيا اَعْناقُهُمْ، وَ الْخارِجَةُ مِنَ الاْقْطارِ اَرْکانُهُمْ، وَ الْمُناسِبَةُ لِقَوائِمِ الْعَرْشِ اَکْتافُهُمْ ناکِسَةٌ دُونَهُ اَبْصارُهُمْ مُتَلَفِّعُونَ تَحْتَهُ بِاَجْنِحَتِهِمْ، مَضْرُوبَةٌ بَيْنَهُمْ وَ بَيْنَ مَنْ دُونَهُمْ حُجُبُ الْعِزَّةِ وَ اَسْتارُ الْقُدْرَةِ، لا يَتَوَهَّمُونَ رَبَّهُمْ بِالتَّصْويرِ، وَ لايُجْرُونَ عَلَيْهِ صِفَاتِ الْمَصْنُوعينَ، وَ لا يَحُدُّونَهُ بِالاْماکِنِ، وَ لا يُشيرُونَ اِلَيْهِ بِالنَّظائِرِ."
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp110",
|
||
"number": 1,
|
||
"paragraph_order": 10,
|
||
"large_title": "خطبه 1 - آغاز آفرينش آسمان و زمين آدم",
|
||
"text": "سپس خداوند سبحان، مقداری خاک از قسمت های سخت و نرم زمین و بخش های شیرین و شوره زار گردآورد و آب بر آن افزود تا گلی خالص و آماده شد و آن را با رطوبت آمیخت تا به صورت موجودی چسبناک درآمد و از آن صورتی آفرید که دارای خمیدگی ها و پیوندها و اعضا و مفاصل بود. سپس آن را سفت و جامد کرد تا خود را نگه دارد و صاف و محکم و خشک ساخت و این حال تا وقت معیّن و سرانجام معلومی ادامه یافت. سپس از روح خود در آن دمید و به صورت انسانی درآورد دارای نیروهای عقلانی که او را در جهات مختلف به حرکت وامی دارد و فکری که به وسیله آن (در موجودات مختلف) تصرّف می کند و اعضایی که آن ها را به خدمت می گیرد و ابزاری که برای انجام مقاصدش آن ها\nرا زیر و رو می کند و شناختی که به وسیله آن حق را از باطل جدا می سازد و طعم های مختلف و بوهای گوناگون و رنگ ها و اجناس مختلف را از یکدیگر بازمی شناسد، این در حالی است که او را معجونی از رنگ های مختلف و ترکیبی از اشیای همسان و نیروهای متضاد و اخلاط مختلف از حرارت و برودت و رطوبت و خشکی قرار داد",
|
||
"arabic_text": "ثُمَّ جَمَعَ سُبْحانَهُ مِنْ حَزْنِ الاْرْضِ وَ سَهْلِها، و عَذْبِها وَ سَبَخِها، تُرْبَةً سَنَّها بِالْماءِ حَتّى خَلَصَتْ، وَ لاطَهَا بِالْبَلَّةِ حَتّى لَزَبَتْ، فَجَبَلَ مِنْها صُورَةً ذاتَ اَحْناءٍ وَ وُصُولٍ، وَ اَعْضاءٍ وَ فُصُولٍ، اَجْمَدَها حَتَّى اسْتَمْسَکَتْ، وَ اَصْلَدَها حَتّى صَلْصَلَتْ لِوَقْتٍ مَعْدُودٍ، وَ أَمَدٍ مَعْلُومٍ، ثُمَّ نَفَخَ فِيها مِنْ رُوحِهِ، فَمَثُلَتْ اِنْسانآ ذا اَذْهانٍ يُجيلُها، وَ فِکَرٍ يَتَصَرَّفُ بِها، وَ جَوارِحَ يَخْتَدِمُها وَ اَدَواتٍ يُقَلِّبُها وَ مَعْرِفَةٍ يَفْرُقُ بِها بَيْنَ الْحَقِّ وَ الْباطِلِ وَ الاْذْواقِ وَ الْمَشامِّ وَ الاْلْوانِ وَ الاْجْناسِ، مَعْجُونآ بِطينَةِ الاْلْوانِ الْمُخْتَلِفَةِ، وَ الاْشْباهِ الْمُؤتَلِفَةِ وَ الاْضْدادِ الْمُتَعادِيَةِ، وَ الاْخْلاطِ المُتَبايِنَةِ مِنَ الحَرِّ وَ الْبَرْدِ وَ الْبَلَّةِ وَ الْجُمُودِ."
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp111",
|
||
"number": 1,
|
||
"paragraph_order": 11,
|
||
"large_title": "خطبه 1 - آغاز آفرينش آسمان و زمين آدم",
|
||
"text": "خداوند سبحان از فرشتگان خواست تا ودیعه ای را که نزد آن ها بود ادا کنند و به پیمانی که با او درباره سجود برای آدم و خضوع برای بزرگداشت او بسته بودند عمل نمایند و فرمود: برای آدم سجده کنید همه سجده کردند جز ابلیس که خشم و غضب و کبر و نخوت او را فراگرفت و شقاوت و بدبختی بر وی غلبه کرد، به آفرینش خود افتخار نمود و خلقت آدم را از گل خشکیده، سبک شمرد. خداوند خواسته او را پذیرفت چرا که مستحق غضب الهی بود و می خواست امتحان را بر بندگان تمام کند و وعده ای را که به او داده بود، تحقّق بخشد. فرمود: تو از مهلت داده شدگانی (نه تا روز قیامت بلکه) تا روز و وقت معیّنی",
|
||
"arabic_text": "وَ أسْتَاْدَى اللّهُ سُبْحانَهُ الْمَلائِکَةَ وَديعَتَهُ لَدَيْهِمْ وَ عَهْدَ وَصِيَّتِهِ اِلَيْهِمْ فِي الاْذْعانِ بِالسُّجُودِ لَهُ وَ الْخُنُوعِ لِتَکْرِمَتِهِ فَقالَ سُبْحانَهُ: (اُسْجُدُوا لاِدَمَ فَسَجَدُوا اِلّا اِبْليسَ) اعْتَرَتْهُ الْحَمَيَّةُ وَ غَلَبَتْ عَلَيْهِ الشِّقْوَةُ وَ تَعَزَّزَ بِخِلْقَةِ النّارِ وَ اسْتَوْهَنَ خَلْقَ الصَّلْصالِ فَاَعْطاهُ اللّهُ النَّظِرَةَ اسْتِحْقاقآ لِلسُّخْطَةِ وَ اسْتِتْمامآ لِلْبَلِيَّةِ وَ اِنْجازآ لِلْعِدَةِ فَقال: (اِنَّکَ مِنَ الْمُنْظَرينَ اِلَى يَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ)."
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp112",
|
||
"number": 1,
|
||
"paragraph_order": 12,
|
||
"large_title": "خطبه 1 - آغاز آفرينش آسمان و زمين آدم",
|
||
"text": "سپس خداوند سبحان، آدم را در خانه ای سکنی بخشید که زندگی اش را در آن پرنعمت و گوارا کرده بود و جایگاه او را امن و امان ساخته بود و او را از ابلیس و عداوت و دشمنی اش بر حذر داشت، ولی (سرانجام) دشمنش او را فریب داد، چرا که به او حسادت می ورزید و از این که او در سرای پایدار و همنشین با نیکان است سخت ناراحت بود. آدم یقین خود را به شک و تردید او فروخت و تصمیم راسخ را با گفته سست او مبادله کرد، و به دلیل همین موضوع، شادی خود را به ترس و وحشت مبدّل ساخت و فریب شیطانی برای او پشیمانی به بار آورد، سپس خداوند سبحان دامن توبه را برای او گسترد و کلمات رحمتش را به او القا نمود و وعده بازگشت به بهشتش را به او داد و او را به سرای آزمایش (دنیا) و جایگاه توالد و تناسل فرو فرستاد",
|
||
"arabic_text": "ثُمَّ اَسْكَنَ سُبْحانَهُ آدَمَ دارآ اَرْغَدَ فِيها عَيْشَهُ وَ آمَنَ فِيها مَحَلَّتَهُ وَ حَذَّرَهُ اِبْليسَ وَ عَداوَتَهُ فَاغْتَرَّهُ عَدُوُّهُ نَفاسَةً عَلَيْهِ بِدارِ الْمُقامِ وَ مُرافَقَةِ الاْبْرارِ فَباعَ الْيَقينَ بِشَكِّهِ وَ الْعَزيمَةَ بِوَهْنِهِ وَ اسْتَبْدَلَ بِالْجَذَلِ وَجَلا وَ بِالاْغْتِرارِ نَدَمآ ثُمَّ بَسَطَ اللّهُ سُبْحانَهُ لَهُ فِي تَوْبَتِهِ وَ لَقّاهُ كَلِمَةَ رَحْمَتِهِ وَ وَعَدَهُ الْمَرَدَّ اِلى جَنَّتِهِ وَ اَهْبَطَهُ اِلى دارِ البَليَّةِ وَ تَناسُلِ الذُّرِّيَّةِ."
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp113",
|
||
"number": 1,
|
||
"paragraph_order": 13,
|
||
"large_title": "خطبه 1 - آغاز آفرينش آسمان و زمين آدم",
|
||
"text": "خداوند سبحان، از فرزندان آدم پیامبرانی برگزید و از آن ها پیمان گرفت که وحی الهی را به خوبی حفظ کنند و امانت رسالت را به مردم ابلاغ نمایند، این در زمانی بود که اکثر مردم پیمانی را که خداوند از آن ها گرفته بود دگرگون ساختند و همتا و شریکانی، برای او قرار دادند و شیاطین، آن ها را از معرفت خداوند بازداشتند و از عبادت او جدا کردند، به همین دلیل خداوند، پیامبرانش را در میان آن ها مبعوث کرد و رسولان خود را پی در پی به سوی آنان فرستاد تا پیمان فطرت\nرا از آن ها مطالبه کنند و نعمت های فراموش شده الهی را به آنان یادآوری نمایند و با ابلاغ دستورات او حجّت را بر آن ها تمام کنند و گنج های پنهانی عقل ها را برای آن ها آشکار سازند و قدرت خدا را به آن ها نشان دهند، ازجمله: سقف برافراشته آسمان که بر فراز آن هاست و گاهواره زمین که در زیر پای آن ها نهاده شده و وسایل زندگی که حیات به آن ها می بخشد و سرآمدهای عمر که آنان را فانی می سازد و مشکلات و رنج هایی که آنان را پیر می کند و حوادثی که پی در پی بر آنان وارد می شود. و خداوند سبحان هیچ گاه جامعه بشری را از پیامبر مرسل، یا کتاب آسمانی، یا دلیلی قاطع و یا راهی روشن، خالی نگذاشته است، پیامبرانی که کمی نفراتشان و فزونی دشمنان و تکذیب کنندگانشان، آن ها را از انجام وظایف، باز نمی داشت، پیامبرانی که بعضی به ظهور پیامبر آینده بشارت می دادند و بعضی از طریق پیامبر پیشین شناخته شده بودند و به این ترتیب قرن ها گذشت و روزگاران سپری شد، پدران رفتند و فرزندان، جانشین آنان شدند",
|
||
"arabic_text": "وَاصْطَفَى سُبْحانَهُ مِنْ وَلَدِهِ اَنْبِياءَ اَخَذَ عَلَى الْوَحْيِ ميثاقَهُمْ وَ عَلى تَبْليغِ الرِّسالَةِ اَمانَتَهُمْ لَمّا بَدَّلَ اَکْثَرُ خَلْقِهِ عَهْدَ اللهِ اِلَيْهِمْ فَجَهِلُوا حَقَّهُ وَ اتَّخَذُوا الاْنْدادَ مَعَهُ وَ اجْتالَتْهُمُ الشَّياطينُ عَنْ مَعْرِفَتِهِ وَ اقْتَطَعَتْهُمْ عَنْ عِبادَتِهِ فَبَعَثَ فيهِمْ رُسُلَهُ وَ واتَرَ إِلَيْهِمْ اَنْبياءَهُ لِيَستَاْدُوهُمْ مِيثاقَ فِطْرَتِهِ وَ يُذَکِّرُوهُمْ مَنْسِيَّ نِعْمَتِهِ وَ يَحَتَجُّوا عَلَيْهِمْ بِالتَّبْليغِ وَ يُثيرُوا لَهُمْ دَفائِنَ الْعُقُولِ وَ يُرُوهُمْ آياتِ الْمَقْدِرَةِ: مِنْ سَقْفٍ فَوْقَهُمْ مَرْفُوعٍ وَ مِهادٍ تَحْتَهُمْ مَوْضُوعٍ وَ مَعايِشَ تُحْيِيهِمْ و آجالٍ تُفْنيهِمْ وَ اَوْصابٍ تُهْرِمُهُمْ وَ اَحْداثٍ تَتابَعُ عَلَيْهِمْ. وَ لَمْ يُخْلِ اللّهُ سُبْحانَهُ خَلْقَهُ مِنْ نَبِيٍّ مُرْسَلٍ اَوْ کِتابٍ مُنْزَلٍ اَوْ حُجَّةٍ لازِمَةٍ اَوْ مَحَجَّةٍ قائِمَةٍ. رُسُلٌ لا تُقَصِّرُ بِهِمْ قِلَّةُ عَدَدِهِمْ وَ لا کَثْرَةُ الْمُکَذِّبينَ لَهُمْ. مِنْ سابِقٍ سُمِّيَ لَهُ مَنْ بَعْدَهُ اَوْ غابِرٍ عَرَّفَهُ مَنْ قَبْلَهُ. عَلى ذلِکَ نَسَلَتِ الْقُرُونُ وَ مَضَتِ الدُّهُورُ وَ سَلَفَتِ الاْباءُ وَ خَلَفَتِ الاْبْناءُ."
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp114",
|
||
"number": 1,
|
||
"paragraph_order": 14,
|
||
"large_title": "خطبه 1 - آغاز آفرينش آسمان و زمين آدم",
|
||
"text": "(این وضع همچنان ادامه داشت) تا این که خداوند سبحان محمّد رسول الله (صلی الله علیه و آله) را برای وفای به عهد خویش و کامل کردن نبوّتش مبعوث کرد. این در حالی بود که از همه پیامبران، پیمان درباره او گرفته شده بود (که به او ایمان بیاورند و بشارت ظهورش را به پیروان خویش بدهند) و در حالی که نشانه هایش مشهود و میلادش پربرکت بود. و در آن روز مردم زمین، دارای مذاهب پراکنده و افکار ضدّ و نقیض و راه ها و عقاید پراکنده بودند: گروهی خدا را به مخلوقاتش تشبیه می کردند و گروهی نام او را بر بت ها می نهادند و بعضی به غیر او اشاره و دعوت می نمودند، امّا خداوند آن ها را به وسیله آن حضرت از گمراهی رهایی بخشید و به واسطه وجود پر برکتش، آنان را از جهالت نجات داد. سپس خداوند سبحان، لقای خویش را برای محمّد (صلی الله علیه و آله) انتخاب کرد و آنچه را نزد خود داشت برای او پسندید و او را با رحلت و انتقال از دار دنیا به سرای آخرت گرامی داشت و از گرفتاری در چنگال مشکلات نجات بخشید. آری، در نهایت احترام، او را قبض روح کرد، درود خدا بر او و آلش باد! او هم، آنچه را انبیای پیشین برای امّت خود به یادگار گذاشته بودند، در میان شما به جای نهاد چرا که آن ها هرگز امّت خود را بی سرپرست و بی آن که راهی روشن در پیش پایشان بنهند و پرچمی برافراشته نزد آنان بگذارند، رها نمی کردند",
|
||
"arabic_text": "اِلى اَنْ بَعَثَ اللّهُ سُبْحانَهُ مُحَمَّدآ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ لاِنْجازِ عِدَتِهِ وَ اِتْمامِ نُبُوَّتِهِ مَاْخُوذآ عَلَى النَّبِيّينَ ميثاقُهُ مَشْهُورَةً سِماتُهُ، کَريمآ ميلادُهُ، وَ اَهْلُ الاْرْضِ يَومَئِذٍ مِلَلٌ مُتَفَرِّقَةٌ وَ اَهْواءٌ مُنْتَشِرَةٌ وَ طَرائِقُ مُتَشَتِّتَةٌ، بَيْنَ مُشَبِّهٍ للهِ بِخَلْقِهِ اَوْ مُلْحِدٍ فِي اسْمِهِ اَوْ مُشِيرٍ اِلى غَيْرِهِ، فَهَداهُمْ بِهِ مِنَ الضَّلالَةِ وَ اَنْقَذَهُمْ بِمَکانِهِ مِنَ الْجَهالَةِ. ثُمَّ اخْتارَ سُبْحانَهُ لِمُحمَّدٍ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَ سَلَّمَ لِقاءَهُ، وَ رَضِيَ لَهُ ما عِنْدَهُ، وَ اَکْرَمَهُ عَنْ دارِ الدُّنْيا وَ رَغِبَ بِهِ عَنْ مَقامِ الْبَلْوى، فَقَبَضَهُ اِلَيْهِ کَريمآ صَلَّى اللّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ، وَ خَلَّفَ فِيکُمْ ما خَلَّفَتِ الاْنْبياءُ فِي اُمَمِها اِذْ لَمْ يَتْرُکُوهُمْ هَمَلا بِغَيْرِ طَريقٍ واضِحٍ وَ لاعَلَمٍ قَائِمٍ."
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp115",
|
||
"number": 1,
|
||
"paragraph_order": 15,
|
||
"large_title": "خطبه 1 - آغاز آفرينش آسمان و زمين آدم",
|
||
"text": "او (پیامبر اسلام) کتاب پروردگار شما را در میانتان به یادگار گذاشت در حالی که حلال و حرام خدا و واجبات و مستحبّاتش را بیان کرد و همچنین ناسخ و منسوخ آن و مباح و ممنوع آن را روشن نمود، خاص و عام آن را توضیح داد و پندها و مثلهایش را روشن ساخت و مطلق و مقیّد آن را بیان کرد و محکم و متشابه آن را معیّن فرمود و مجمل آن را تفسیر و غوامض و پیچیدگی هایش را (با سخنان مبارکش) تبیین کرد؛ این در حالی بود که معرفت و فراگیری بخشی (مهم) از آن (بر همه واجب بود و) پیمانش از همه گرفته شده بود و بخش دیگری، ناآگاهی از آن برای بندگان، مجاز بود (مانند حروف مقطّعه قرآن که به صورت اسرارآمیزی ذکر شده است) و در حالی بود که قسمتی از آن در این کتاب الهی (برای مدّت محدودی) واجب شده و نسخ آن در سنّت پیامبر معلوم\nگشته بود و نیز احکامی بود که در سنّت پیامبر (صلی الله علیه و آله) عمل به آن واجب بود ولی در کتاب خدا ترک آن اجازه داده شده بود و احکامی که در بعضی از اوقات، واجب ولی در زمان بعد زایل شده بود. این ها همه در حالی است که انواع محرمات آن از هم جدا شده، از گناهان کبیره ای که خداوند وعده آتش خود را بر آن داده تا گناهان کوچکی که غفران و آمرزش خویش را برای آن مهیّا ساخته است و نیز احکامی که انجام کم آن مقبول و مراتب بیشترش مجاز بود و مردم از جهت آن در وسعت بودند (آری خداوند چنین کتابی را با این جامعیّت و وسعت و دقّت بر پیامبرش نازل کرد و او بعد از رحلتش آن را در میان امّت به یادگار گذاشت)",
|
||
"arabic_text": "کِتابَ رَبِّکُمْ فيکُمْ: مُبَيِّنآ حَلالَهُ وَ حَرامَهُ و فَرائِضَهُ وَ فَضائِلَهُ وَ ناسِخَهُ وَ مَنْسُوخَهُ وَ رُخَصَهُ وَ عَزائِمَهُ وَ خاصَّهُ وَ عَامَّهُ وَ عِبَرَهُ وَ اَمْثالَهُ وَ مُرْسَلَهُ وَ مَحْدُودَهُ وَ مُحْکَمَهُ وَ مُتَشابِهَهُ، مُفَسِّرآ مُجْمَلَهُ وَ مُبَيِّنآ غَوامِضَهُ، بَيْنَ مَأخُوذٍ ميثاقُ عِلْمِهِ وَ مُوَسَّعٍ عَلَى الْعِبادِ فِي جَهْلِهِ وَ بَيْنَ مُثْبَتٍ فِي الْکِتابِ فَرْضُهُ وَ مَعْلُومٍ فِي السُّنَّةِ نَسْخُهُ وَ واجِبٍ فِي السُّنَّةِ اَخْذُهُ وَ مُرخَّصٍ فِي الْکِتابِ تَرْکُهُ وَ بَيْنَ واجِبٍ بِوَقْتِهِ وَ زائِلٍ فِي مُسْتَقْبَلِهِ وَ مُبايَنٌ بَيْنَ مَحارِمِهِ مِنْ کَبيرٍ اَوْعَدَ عَلَيْهِ نِيرانَهُ اَوْ صَغيرٍ اَرْصَدَ لَهُ غُفْرانَهُ وَ بَيْنَ مَقْبُولٍ فِي اَدْناهُ وَ مُوَسَّعٍ فِي اَقْصاهُ."
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp116",
|
||
"number": 1,
|
||
"paragraph_order": 16,
|
||
"large_title": "خطبه 1 - آغاز آفرينش آسمان و زمين آدم",
|
||
"text": "(خداوند) حجّ بیت الله (خانه گرامی و محترمش) را بر شما واجب کرده است، همان خانه ای که آن را قبله مردم قرار داده که همچون تشنه کامانی که به آبگاه می روند به سوی آن می آیند و همچون کبوتران به آن پناه می جویند. خداوند، حج را علامت فروتنی در برابر عظمتش و نشانه ای از اعتراف به عزّتش قرار داده و از میان خلق خود، شنوندگانی را برگزیده که دعوت او را اجابت کرده و سخنانش را تصدیق نموده اند و در جایگاه پیامبران الهی وقوف کرده و به فرشتگانی که بر گرد عرش الهی می گردند، شبیه می شوند. سودهای فراوانی در این تجارت خانه عبادت الهی به دست آورده و به سوی میعادگاه آمرزش و مغفرتش می شتابند. خداوند متعال این خانه را پرچم (یا علامتی) برای\nاسلام قرار داده و حرم امنی برای پناه جویان. ادای حقّ آن را واجب شمرده و حجّ آن را لازم کرده، و بر همه شما زیارت خانه اش را به طور دسته جمعی مقرّر داشته و فرموده است: «برای خدا بر مردم (واجب) است که آهنگ خانه (او) کنند آن ها که توانایی رفتن به سوی آن را دارند و هر کس کفر ورزد (و حجّ را ترک کند به خود زیان رسانده است) خداوند از همه جهانیان بی نیاز است»",
|
||
"arabic_text": "وَ فَرَضَ عَلَيْكُمْ حَجَّ بَيْتِهِ الْحَرامِ الَّذِي جَعَلَهُ قِبْلَةً لِلاْنامِ يَرِدُونَهُ وُرُودَالاْنْعامِ وَ يَاْلَهُونَ اِلَيْهِ وَلُوهَ الْحَمامِ وَ جَعَلَهُ سُبْحانَهُ عَلامَةً لِتَواضُعِهِمْ لِعَظَمَتِهِ وَ اِذْعانِهِمْ لِعِزَّتِهِ وَ اخْتارَ مِنْ خَلْقِهِ سُمّاعآ اَجابُوا اِلَيْهِ دَعْوَتَهُ وَ صَدَّقوا كَلِمَتَهُ وَ وَقَفُوا مَواقِفَ اَنْبِيائِهِ وَ تَشَبَّهُوا بِمَلائِكَتِهِ الْمُطيفينَ بِعَرْشِهِ، يُحْرِزُونَ الاْرْباحَ فِي مَتْجَرِ عِبادَتِهِ وَ يَتَبادَرُون عِنْدَهُ مَوْعِدَ مَغْفِرَتِهِ جَعَلَهُ سُبْحانَهُ و تَعالى لِلاْسْلامِ عَلَمآ وَ لِلْعائِذينَ حَرَمآ فَرَضَ حَقَّهُ وَ اَوْجَبَ حَجَّهُ وَ كَتَبَ عَلَيْكُمْ وِفادَتَهُ فَقالَ سُبْحانَهُ: (و للهِ عَلَى النّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطاعَ اِلَيْهِ سَبيلا وَ مَنْ كَفَرَ فَاِنَّ اللهَ غَنيٌّ عَنِ الْعالَمينَ)."
|
||
}
|
||
],
|
||
"paragraph_metadata": [
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp11",
|
||
"persons": []
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp12",
|
||
"persons": []
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp13",
|
||
"persons": []
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp14",
|
||
"persons": []
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp15",
|
||
"persons": []
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp16",
|
||
"persons": []
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp17",
|
||
"persons": []
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp18",
|
||
"persons": []
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp19",
|
||
"persons": []
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp110",
|
||
"persons": []
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp111",
|
||
"persons": [
|
||
"ابلیس"
|
||
]
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp112",
|
||
"persons": [
|
||
"آدم"
|
||
]
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp113",
|
||
"persons": []
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp114",
|
||
"persons": [
|
||
"محمد"
|
||
]
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp115",
|
||
"persons": []
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp116",
|
||
"persons": []
|
||
}
|
||
]
|
||
},
|
||
{
|
||
"id": "sn2",
|
||
"url": "http://nahj.makarem.ir/speech/17",
|
||
"interpretation_link": "http://nahj.makarem.ir/interpretation/17",
|
||
"title": "خطبه 2",
|
||
"large_title": "خطبه 2 - پس از بازگشت از صفين",
|
||
"type": "speech",
|
||
"paragraphs": [
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp21",
|
||
"number": 2,
|
||
"paragraph_order": 1,
|
||
"large_title": "خطبه 2 - پس از بازگشت از صفين",
|
||
"text": "از خطببه های امام (علیه السلام) استکه هنگام بازگشت از صفّین ایراد فرمود و در آن، وضع حال مردم پیش ازبعثت و اوصاف اهل بیت پیامبر اسلام (علیهم السلام) و سپس اوصافگروه دیگری را بیان فرموده است",
|
||
"arabic_text": "بَعْدَ آنْصِرَافِهِ مِنْ صِفِّينَ وَفِيها حَالُ النَّاسِ قَبْلَ البِعْثَةِ وَصِفَةُآلِ النَّبِيِّ (صلي الله عليه و آله) ثُمَّ صِفَةُ قَوْمٍ آخَرِينَ"
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp22",
|
||
"number": 2,
|
||
"paragraph_order": 2,
|
||
"large_title": "خطبه 2 - پس از بازگشت از صفين",
|
||
"text": "حمد و ستایش می کنم او را برای جلب اتمام نعمتش و اظهار تسلیم بودن در برابر عزّتش و تقاضای حفظ و نگهداری از معصیتش، از او یاری می جویم چرا که نیازمند به کمک و کفایت او هستم، چرا که آن کس را که او هدایت فرماید هیچ گاه گمراه نمی شود و آن کس را که او دشمن دارد هرگز رهایی نمی یابد، و هر کس را او کفایت کند، هرگز نیازمند نخواهد شد، زیرا ستایش او در ترازوی سنجش، از همه چیز سنگین تر است و برای ذخیره کردن، از هر گنجی برتر، و گواهی می دهم که جز خداوند معبودی نیست؛ یگانه و بی شریک است، همان گواهی ای که خلوص آن آزموده شده و عصاره و جوهره آن را در عمق عقیده خود جای داده ام، شهادتی که تا خدا ما را زنده دارد به آن پایبندیم و آن را برای\nصحنه های هولناکی که در پیش داریم ذخیره کرده ایم زیرا این (شهادت به توحید) پایه اصلی ایمان و ریشه و قوام آن و سرآغاز همه نیکی ها و سبب جلب خشنودی خداوند و موجب طرد و دوری شیطان است. و نیز گواهی می دهم که محمّد (صلی الله علیه و آله) بنده و فرستاده اوست؛ او را با دین و آیین آشکار، و نشانه روشن، و کتاب نوشته شده، و نور درخشان و روشنایی تابنده، و امر و فرمان قاطع و بی پرده، فرستاد تا شبهات را از میان بردارد و با دلایل و منطق روشن استدلال کند و به وسیله آیات الهی مردم را از مخالفت خدا بر حذر دارد و از کیفرهایی که به دنبال مخالفت، دامن گیرشان می شود بترساند",
|
||
"arabic_text": "اَحْمَدُهُ اسْتِتْمامآ لِنِعْمَتِهِ وَ اسْتسْلامآ لِعِزَّتِهِ وَ اسْتِعْصامآ مِنْ مَعْصيَتِهِ. وَ اَسْتَعِينُهُ فاقةً اِلى کِفايَتِهِ اِنَّهُ لا يَضِلُّ مَنْ هَداهُ وَ لا يَئِلُ مَنْ عاداهُ وَ لايَفْتَقِرُمَنْ کَفاهُ فَاِنَّهُ اَرْجَحُ ماوُزِنَ وَ اَفْضَلُ ماخُزِنَ. وَ اَشْهَدُاَنْ لااِلهَ اِلّا اللهُ وَحْدَهُ لاشَرِيکَ لَهُ شَهادَةً مُمْتَحَنآ اِخْلاصُها، مُعْتَقَدآ مُصاصُها نَتَمَسَّکُ بِها اَبَدآ ما اَبْقانا، وَ نَدَّخِرُها لاِهاوِيلِ ما يَلْقانا فَاِنَّها عَزيمةُ الاْيمانِ، وَ فاتِحَةُ الاْحْسانِ، وَ مَرْضاةُ الرَّحْمنِ، وَ مَدْحَرَةُ الشَّيْطانِ. وَ اَشْهَدُ اَنَّ مُحَمَّدآ عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ، اَرْسَلَهُ بِالدِّينِ الْمَشْهُورِ وَ الْعَلَمِ الْمَأْثُورِ وَ الْکِتابِ الْمَسطُورِ، وَ النُّورِ السّاطِعِ وَ الضِّياءِ اللاَّمِعِ، وَ الاْمْرِ الصَّادِعِ، اِزاحَةً لِلشُّبُهاتِ، وَ احْتِجاجآ بِالْبَيِّناتِ، وَ تَحْذيرآ بِالاْياتِ وَ تَخْويفآ بِالْمَثُلاتِ."
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp23",
|
||
"number": 2,
|
||
"paragraph_order": 3,
|
||
"large_title": "خطبه 2 - پس از بازگشت از صفين",
|
||
"text": "آن ها (آل پیامبر (علیهم السلام) ) محل اسرار خدایند و پناهگاه فرمان او و ظرف علم او و مرجع احکامش و جایگاه حفظ کتاب های (آسمانی) او هستند و کوه های استوار دین اند. به وسیله آنان قامت دین را راست کرد و لرزش و تزلزل و وحشت آن را از میان برد",
|
||
"arabic_text": "و منها يعنى آل النّبيّ عليه الصلاة و السّلامهُمْ مَوْضِعُ سِرِّهِ، وَ لَجَأُ اَمْرِهِ، وَ عَيْبَةُ عِلْمِهِ، وَ مَوْئِلُ حُکْمِهِ، وَ کُهُوفُ کُتُبِهِ، وَ جِبالُ دينِهِ، بِهِمْ اَقامَ انْحِناءَ ظَهْرِهِ، وَ اَذْهَبَ ارْتِعادَ فَرائِصِهِ."
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp24",
|
||
"number": 2,
|
||
"paragraph_order": 4,
|
||
"large_title": "خطبه 2 - پس از بازگشت از صفين",
|
||
"text": "آن ها بذر فجور را افشاندند و با آب غرور و نیرنگ، آن را آبیاری کردند و سرانجام، بدبختی و هلاکت را درو نمودند. هیچ کس از این امّت را با آل محمّد (علیهم السلام) نمی توان مقایسه کرد و آن ها که از خوان نعمت آل محمد (علیهم السلام) بهره گرفتند با خود آنان برابر نخواهند بود؛ چراکه آن ها اساس دین و ستون استوار بنای یقین اند. غلوّ کننده، به سوی آنان بازمی گردد و عقب مانده به آنان ملحق می شود و ویژگی های ولایت و حکومت، از آن آن هاست و وصیّت و وراثت (پیامبر (صلی الله علیه و آله)) تنها در آن هاست؛ ولی هم اکنون که حق به اهلش بازگشته و به جایگاه اصلی اش منتقل شده است (چرا کوتاهی و سستی می کنند و قدر این نعمت عظیم را نمی شناسند)",
|
||
"arabic_text": "زَرَعُوا الْفُجُورَ، وَ سَقَوْهُ الْغُرُورَ، وَ حَصَدوا الثُّبُورَ، لا يُقاسُ بِآلِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ مِنْ هذِهِ الاْمَّةِ اَحَدٌ، وَ لا يُسَوَّى بِهِمْ مَنْ جَرَتْ نِعْمَتُهُمْ عَلَيْهِ اَبَدآ. هُمْ اَساسُ الدِّينِ، وَ عِمادُ الْيَقينِ. اِلَيْهِمْ يَفِيىءُ الْغالي، وَ بِهِمْ يَلْحَقُ التَّالي. وَ لَهُمْ خَصائِصُ حَقِّ الْوِلايَةِ، وَ فِيْهِمُ الْوَصِيَّةُ وَ الْوِراثَةُ؛ اَلاْنَ اِذْ رَجَعَ الْحَقُّ اِلَى اَهْلِهِ وَ نُقِلَ اِلَى مُنْتَقَلِهِ!"
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp25",
|
||
"number": 2,
|
||
"paragraph_order": 5,
|
||
"large_title": "خطبه 2 - پس از بازگشت از صفين",
|
||
"text": "(خداوند پیامبرش را در زمانی فرستاد که) مردم در فتنه ها گرفتار بودند؛ فتنه هایی که رشته دین در آن گسسته و ستون های ایمان و یقین متزلزل شده بود. اصول اساسی فطرت و ارزش ها دگرگون گشته و امور مردم پراکنده و متشتّت، و راه های فرار از فتنه ها بسته و پناهگاه و مرجع، ناپیدا بود. (در چنین محیطی) هدایت، فراموش شده و گمراهی و نابینایی، همه را فراگرفته بود. (در چنین شرایطی) خداوند رحمان معصیت می شد و شیطان یاری می گردید و ایمان، بدون یار و یاور مانده بود. ارکان ایمان فرو ریخته و نشانه های آن ناشناخته مانده و راه های آن ویران و شاهراه هایش ناپیدا بود. مردم از شیطان پیروی می کردند و در مسیر خواسته های او گام برمی داشتند. در آبشخور شیطان وارد شده بودند\nو به وسیله آن ها (=مردمی که در دام شیطان گرفتار بودند) نشانه های او آشکار شده و پرچم وی به اهتزاز درآمده بود. این در حالی بود که مردم در فتنه ای گرفتار بودند که (این فتنه) با پای خویش آنان را لگدمال و با سم خود، آن ها را له کرده بود (و همچنان این هیولای فتنه) بر روی پای خود ایستاده بود. به همین دلیل آن ها در میان فتنه ها گم گشته و سرگردان و جاهل و فریب خورده بودند (و این ها همه در حالی بود که مردم آن زمان) در کنار بهترین خانه (خانه خدا) زندگی می کردند (ولی) با همسایگانی که بدترین همسایگان بودند؛ خوابشان بی خوابی و سرمه چشم هایشان اشک ها بود. در سرزمینی که دانشمندش به حکم اجبار، لب فرو بسته و جاهلش گرامی بود",
|
||
"arabic_text": "وَ النّاسُ فِي فِتَنٍ انْجَذَمَ فيها حَبْلُ الدِّينِ، وَ تَزَعْزَعَتْ سَوارِي الْيَقينِ، وَ اخْتَلَفَ النَّجْرُ وَ تَشَتَّتَ الاْمْرُ وَ ضاقَ الْمَخْرَجُ وَ عَمِيَ الْمَصْدَرُ فَالْهُدى خامِلٌ وَ الْعَمَى شامِلٌ عُصِيَ الرَّحْمنُ وَ نُصِرَ الشَّيْطانُ وَ خُذِلَ الاْيمانُ فَانْهارَتْ دَعائِمُهُ وَ تَنَکَّرَتْ مَعالِمُهُ وَ دَرَسَتْ سُبُلُهُ وَ عَفَتْ شُرُکُهُ اَطاعُوا الشَّيْطانَ فَسَلَکُوا مَسالِکَهُ وَ وَرَدُوا مَناهِلَهُ، بِهِمْ سارَتْ اَعْلامُهُ، وَ قامَ لِواؤُهُ، فِي فِتَنٍ داسَتْهُمْ بِاخْفافِها وَ وَطِئَتْهُمْ بِاَظْلافِها، وَ قامَتْ عَلى سَنابِکِها، فَهُمْ فيها تائِهُونَ حائِرُونَ جاهِلُونَ مَفْتُونُونَ فِي خَيْرِ دارٍ وَ شَرِّ جيرانٍ، نَوْمُهُمْ سُهُودٌ، وَ کُحْلُهُمْ دُمُوعٌ، بِاَرْضٍ عالِمُها مُلجَمٌ وَ جاهِلُها مُکْرَمٌ."
|
||
}
|
||
],
|
||
"paragraph_metadata": [
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp21",
|
||
"persons": [
|
||
"امام علی (علیه السلام)",
|
||
"پیامبر اسلام (علیهم السلام)"
|
||
]
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp22",
|
||
"persons": [
|
||
"محمّد (صلی الله علیه و آله)"
|
||
]
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp23",
|
||
"persons": [
|
||
"آل پیامبر (علیهم السلام)"
|
||
]
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp24",
|
||
"persons": [
|
||
"آل محمّد (علیهم السلام)",
|
||
"پیامبر (صلی الله علیه و آله)"
|
||
]
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp25",
|
||
"persons": []
|
||
}
|
||
]
|
||
},
|
||
{
|
||
"id": "sn3",
|
||
"url": "http://nahj.makarem.ir/speech/22",
|
||
"interpretation_link": "http://nahj.makarem.ir/interpretation/22",
|
||
"title": "خطبه 3",
|
||
"large_title": "خطبه 3 - شقشقيه",
|
||
"type": "speech",
|
||
"paragraphs": [
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp31",
|
||
"number": 3,
|
||
"paragraph_order": 1,
|
||
"large_title": "خطبه 3 - شقشقيه",
|
||
"text": "از خطبه های امام (علیه السلام) که معروف به خطبه شقشقیّه استو مشتمل بر شکایت درباره خلافت وسپس ترجیح دادن شکیبایی دربرابر آن و آنگاه بیعت مردم با ایشان می باشد",
|
||
"arabic_text": "وَ مِن خُطبَةٍ لَهُ عَليهِ السَّلامُوَ هِيَ المَعْرُوفَةُ بِالشِّقْشِقِيَّةِوَ تَشْتَمِلُ عَلى الشَّکْوى مِنْ أمْرِ الْخِلاَفَةِ ثُمَّ تَرْجِيحِ صَبْرِه عَنْها،ثُمَّ مُبَايَعَةِ النّاسِ لَهُ"
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp32",
|
||
"number": 3,
|
||
"paragraph_order": 2,
|
||
"large_title": "خطبه 3 - شقشقيه",
|
||
"text": "به خدا سوگند! او پیراهن خلافت را بر تن کرد در حالی که خوب می دانست موقعیّت من در مسئله خلافت همچون محور سنگ آسیاب است (که بدون آن هرگز گردش نمی کند)، سیل خروشان (علم و فضیلت) از دامنه کوهسار وجودم پیوسته جاری است و مرغ (دور پرواز اندیشه) به قلّه (وجود) من نمی رسد (چون چنین دیدم)، در برابر آن پرده ای افکندم و پهلو از آن تهی کردم و پیوسته در این اندیشه بودم که آیا با دست بریده (و نداشتن یار و یاور، به مخالفان) حمله کنم یا بر این تاریکی کور، صبر نمایم همان ظلمت و فتنه ای که بزرگسالان را فرسوده و کودکان خردسال را پیر کرده و مردم باایمان را تا واپسین دم زندگی و لقای پروردگار رنج می دهد. سرانجام دیدم بردباری و شکیبایی در برابر این مشکل، به عقل و خرد نزدیک تر است، به همین دلیل شکیبایی پیشه کردم (نه شکیبایی آمیخته با آرامش خاطر، بلکه) در حالی که گویی در چشمم خاشاک بود و استخوان، راه گلویم را گرفته بود؛ چرا که با چشم خود می دیدم میراثم به غارت می رود!",
|
||
"arabic_text": "اَما وَ اللهِ لَقَدْ تَقَمَّصَها فُلانٌ وَ اِنَّهُ لَيَعْلَمُ اَنَّ مَحَلِّيَ مِنْها مَحَلُّ الْقُطْبِ مِنَ الرَّحا. يَنْحَدِرُ عَنِّي السَّيْلُ، وَ لا يَرْقَى اِلَيَّ الطَّيْرُ فَسَدَلْتُ دُونَها ثَوْبآ، وَ طَوَيْتُ عَنْها كَشْحآ. وَ طَفِقْتُ اَرْتَئِي بَيْنَ اَنْ اَصُولَ بِيَدٍ جَذّاءَ، اَوْ اَصْبِرَ عَلى طَخْيَةٍ عَمْياءَ، يَهْرَمُ فِيهَا الْكَبيرُ، وَ يَشيبُ فِيهَا الصَّغيرُ، وَ يَكْدَحُ فِيهَا مُؤمِنٌ حَتّى يَلْقي رَبَّهُ! فَرَاَيْتُ اَنَّ الصَّبْرَ عَلى هاتا اَحْجى، فَصَبَرْتُ وَ فِي الْعَيْنِ قَذَىً، وَ فِي الْحَلْقِ شَجآ، اَرى تُراثِي نَهْبآ."
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp33",
|
||
"number": 3,
|
||
"paragraph_order": 3,
|
||
"large_title": "خطبه 3 - شقشقيه",
|
||
"text": "این وضع همچنان ادامه داشت تا نفر اوّل به راه خود رفت (و سر به تیره تراب نهاد) و خلافت را بعد از خودش به آن شخص (یعنی عمر) پاداش داد. (سپس به گفته (شاعر معروف) اعشی تمثّل جست:)شتّان ما یوْمی علی کورها *** و یوْم حیّان اخی جابر«بسی فرق است تا دیروزم امروز کنون مغموم و دی شادان و پیروز»(در عصر رسول خدا چنان محترم بودم که از همه به آن حضرت نزدیک تر بودم ولی امروز چنان مرا منزوی ساخت اند که خلافت را یکی به دیگری تحویل می دهد و کاری به من ندارند)!راستی عجیب است! او (ابوبکر) که در حیات خود از مردم درخواست می کرد عذرش را بپذیرند و از خلافت معذورش دارند خود به هنگام مرگ،\nعروس خلافت را برای دیگری کابین بست، چه قاطعانه پستان های این ناقه را هر یک به سهم خود دوشیدند. سرانجام آن را در اختیار کسی قرار داد که انبوهی از خشونت و سختگیری بود با اشتباه فراوان و پوزش طلبی. آن کس که با این حوزه خلافت سروکار داشت به کسی می مانْد که بر شتر سرکشی سوار شده، که اگر مهار آن را محکم بکشد پرده های بینی شتر پاره می شود و اگر آن را آزاد بگذارد به پرتگاه سقوط می کند. به خدا سوگند به سبب این شرایط، مردم، گرفتار عدم تعادل و سرکشی و عدم ثبات و حرکات نامنظم شدند. من که اوضاع را چنین دیدم صبر و شکیبایی پیشه کردم، با این که دورانش طولانی و رنج و محنتش شدید بود",
|
||
"arabic_text": "حتّى مَضَى الاْوَّلُ لِسَبيلِهِ فَاَدْلى بِها اِلى فُلانٍ بَعْدَهُ. (ثُمَّ تَمَثَّلَ بِقَوْلِ الاْعْشى):شَتّانَ ما يَوْمِي عَلى کُوْرِها وَ يَوْمَ حَيّانَ اَخي جابِرِفَيا عَجبآ!! بَيْنا هُوَ يَسْتَقيلُها فِي حَياتِهِ اِذْ عَقَدَها لاَخَرَ بَعْدَ وَفاتِهِ ـلَشَدَّ ما تَشَطَّرا ضَرْعَيْها ـ فَصَيَّرَها فِي حَوْزَةٍ خَشْناءَ يَغْلُظُ کَلْمُها، وَ يَخْشُنُ مَسُّها و يَکْثُرُ الْعِثارُ فِيها، وَ الاْعْتِذارُ مِنْها، فَصَاحِبُها کَراکِبِ الصَّعْبَةِ اِنْ اَشْنَقَ لَها خَرَمَ، وَ إِنْ اَسْلَسَ لَها تَقَحَّمَ، فَمُنِيَ النّاسُ ـ لَعَمْرُ اللهِ ـ بِخَبْطٍ وَ شِماسٍ، وَ تَلَوُّنٍ وَ اعْتِراضٍ فَصَبَرْتُ عَلى طُولِ الْمُدَّةِ، وَ شِدَّةِ الْمحْنَةِ."
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp34",
|
||
"number": 3,
|
||
"paragraph_order": 4,
|
||
"large_title": "خطبه 3 - شقشقيه",
|
||
"text": "این وضع همچنان ادامه داشت تا او (خلیفه دوم) نیز به راه خود رفت و در این هنگام (در آستانه وفات) خلافت را در گروهی (به شورا) گذاشت که به پندارش من نیز یکی از آنان بودم، پناه بر خدا از این شورا! کدام زمان بود که در مقایسه من با نخستین آنان (ابوبکر، و برتری من) شکّ و تردید وجود داشته باشد تا چه رسد به این که مرا همسنگ امثال این ها (اعضای شورا) قرار دهند؛ ولی من (به خاطر مصالح اسلام با آن ها هماهنگی کردم) هنگامی که پایین آمدند، پایین آمدم و هنگامی که پرواز کردند، پرواز کردم. سرانجام یکی از آن ها (اعضای شورا) به سبب کینه اش از من روی برتافت و دیگری خویشاوندی را بر حقیقت مقدّم داشت و به دیگری (عثمان) به دلیل این که دامادش بود تمایل پیدا کرد، و مسائل دیگری که ذکر آن خوشایند نیست، این وضع ادامه یافت تا سومی به پاخاست در حالی که از خوردن زیاد، دو پهلویش برآمده بود و همّی جز\nجمع آوری و خوردن بیت المال نداشت و بستگان پدری اش (بنی امیّه) به همکاری با او برخاستند و همچون شتر گرسنه ای که در بهار به علفزار بیفتد و با ولع عجیبی گیاهان را ببلعد به خوردن اموال خدا مشغول شدند. سرانجام رشته های او پنبه شد و کردارش، کارش را تباه کرد و ثروت اندوزی و شکم خوارگی به نابودی اش منتهی شد!",
|
||
"arabic_text": "حَتّى اِذا مَضى لِسَبيلِهِ جَعَلَها فِي جَماعَةٍ زَعَمَ اَنِّي اَحَدُهُمْ فَيَا لَلّهِ وَ لِلشُّورَى مَتَى اعْتَرَضَ الرَّيْبُ فِيَّ مَعَ الاْوَّلِ مِنْهُمْ، حَتّى صِرْتُ اُقْرَنُ اِلى هَذِهِ النَّظائِرِ! لکِنّي اَسْفَفْتُ اِذْ اَسَفُّوا، وَ طِرْتُ اِذْ طَارُوا؛ فَصَغا رَجُلٌ مِنْهُمْ لِضِغْنِهِ، وَ مالَ الاْخَرُ لِصِهْرِهِ، مَعَ هَنٍ وَ هَنٍ، اِلى اَنْ قامَ ثالِثُ الْقَوْمِ نافِجآ حِضْنَيْهِ، بَيْنَ نَثِيلِهِ وَ مُعْتَلَفِهِ، وَ قامَ مَعَهُ بَنُو اَبيهِ يَخْضَمُونَ مالَ اللهِ خِضْمَةَ الاْبْلِ نِبْتَةَ الرَّبيعِ، اِلى اَنِ انْتَکَثَ عَلَيْهِ فَتْلُهُ، وَ اَجْهَزَ عَلَيْهِ عَمَلُهُ، وَ کَبَتْ بِهِ بِطْنَتُهُ."
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp35",
|
||
"number": 3,
|
||
"paragraph_order": 5,
|
||
"large_title": "خطبه 3 - شقشقيه",
|
||
"text": "چیزی مرا نگران نساخت جز این که دیدم ناگهان مردم همچون یال های انبوه و پرپشت «کفتار» به سوی من روی آوردند و از هر سو گروه گروه به طرف من آمدند تا آن جا که نزدیک بود (دو یادگار پیامبر (صلی الله علیه و آله)) حسن و حسین پایمال شوند، و ردایم از دو طرف پاره شد. و این ها همه در حالی بود که مردم همانند گوسفندانی (گرگ زده که دور چوپان جمع می شوند) در اطراف من گرد آمدند؛ ولی هنگامی که قیام به امر خلافت کردم، جمعی پیمان خود را شکستند و گروهی (به بهانه های واهی سر از اطاعتم پیچیدند و) از دین خدا بیرون پریدند و دسته دیگری راه ظلم و طغیان را پیش گرفتند و از اطاعت حق سربرتافتند، گویی آن ها این سخن خدا را نشنیده بودند که می فرماید: «(آری،) این سرای آخرت را (تنها) برای کسانی قرار می دهیم که اراده برتری جویی و فساد در زمین را ندارند؛ و عاقبت نیک برای پرهیزکاران است!». آری، به خدا سوگند، آن را شنیده و خوب حفظ بودند ولی زرق وبرق دنیا چشمشان را خیره کرده و زینتش آن ها را فریفته بود",
|
||
"arabic_text": "فَما راعَني اِلّا وَ النّاسُ کَعُرْفِ الضَّبُعِ اِلَيَّ يَنثالُونَ عَلَيَّ مِنْ کُلِّ جانِبٍ، حَتّى لَقَدْ وُطِىءَالْحَسَنانِ، وَ شُقَّ عِطْفايَ، مُجْتَمِعينَ حَوْلي کَرَبيضَةِ الْغَنَمِ. فَلَمّا نَهَضْتُ بِالاَمْرِ نَکَثَتْ طائِفَةٌ، وَ مَرَقَتْ اُخْرى، وَ قَسَطَ آخَرُونَ، کَاَنَّهُمْ لَمْ يَسْمَعُوا اللهَ سُبْحَانَهُ يَقُولُ: (تِلْکَ الدّارُ الاْخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذينَ لايُريدُونَ عُلُوّآ فِى الاْرْضِ وَ لا فَسادآ، وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقينَ) بَلى! وَ اللهِ لَقَدْ سَمِعُوها وَ وَعَوْها، وَ لکِنَّهُمْ حَلِيَتِ الدُّنْيا فِي اَعْيُنِهِمْ، وَ راقَهُمْ زِبْرِجُها."
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp36",
|
||
"number": 3,
|
||
"paragraph_order": 6,
|
||
"large_title": "خطبه 3 - شقشقيه",
|
||
"text": "آگاه باشید! به خدایی که دانه را شکافته و انسان را آفریده سوگند! اگر به خاطر حضور حاضران و توده های مشتاق بیعت کننده و اتمام حجّت بر من به سبب وجود یار و یاور نبود، و نیز به دلیل عهد و پیمانی که خداوند از دانشمندان و علما(ی هر امّت) گرفته که «در برابر پرخوری ستمگر و گرسنگی ستمدیده و مظلوم سکوت نکنند!»، مهار شتر خلافت را بر پشتش می افکندم (و رهایش می ساختم) و آخرینش را با همان جام اوّلینش سیراب می کردم و در آن هنگام درمی یافتید که ارزش این دنیای شما (با همه زرق و برقش که برای آن سر و دست می شکنید) در نظر من از آب بینی یک بز کمتر است",
|
||
"arabic_text": "اَما وَ الَّذي فَلَقَ الْحَبَّةَ، و بَرَأَ النَّسَمَةَ، لَولا حُضُورُ الْحاضِرِ، وَ قِيامُ الْحُجَّةِ بِوجُودِ النّاصِرِ، وَ ما اَخَذَ اللّهُ عَلَى الْعُلَماءِ اَلاَّ يُقارّوا عَلى کِظَّةِ ظالِمٍ، وَ لاسَغَبِ مَظْلومٍ، لاَلْقَيْتُ حَبْلَها عَلى غارِبِها، وَ لَسَقَيْتُ آخِرَها بِکَأسِ اَوَّلِها، وَ لاَلْفَيْتُمْ دُنْياکُمْ هذِهِ اَزْهَدَ عِنْدي مِنْ عَفْطَةِ عَنْزٍ."
|
||
}
|
||
],
|
||
"paragraph_metadata": [
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp31",
|
||
"persons": [
|
||
"امام علی علیه السلام"
|
||
]
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp32",
|
||
"persons": []
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp33",
|
||
"persons": [
|
||
"ابوبکر",
|
||
"عمر",
|
||
"شاعر معروف",
|
||
"اعشی"
|
||
]
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp34",
|
||
"persons": [
|
||
"ابوبکر",
|
||
"عثمان"
|
||
]
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp35",
|
||
"persons": [
|
||
"حسن",
|
||
"حسین",
|
||
"پیامبر صلی الله علیه و آله"
|
||
]
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp36",
|
||
"persons": []
|
||
}
|
||
]
|
||
},
|
||
{
|
||
"id": "sn4",
|
||
"url": "http://nahj.makarem.ir/speech/28",
|
||
"interpretation_link": "http://nahj.makarem.ir/interpretation/28",
|
||
"title": "خطبه 4",
|
||
"large_title": "خطبه 4 - اندرز به مردم و رهانيدن از گمراهي",
|
||
"type": "speech",
|
||
"paragraphs": [
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp41",
|
||
"number": 4,
|
||
"paragraph_order": 1,
|
||
"large_title": "خطبه 4 - اندرز به مردم و رهانيدن از گمراهي",
|
||
"text": "از خطبه های امام (علیه السلام) و از فصیح ترین سخنان آن حضرت (علیه السلام) استکه در آن، مردم را اندرز می دهد و از گمراهی، به سوی هدایت می بردو گفته می شود: «این خطبه را بعد از (جنگ جمل و)کشته شدن طلحه و زبیر ایراد فرموده است»",
|
||
"arabic_text": "وَ مِن خُطبَةٍ لَهُ عَليهِ السَّلامُ \r\n وَ هِيَ مِنْ أفْصَحِ کَلاَمِه (عليه السلام) وَ فِيها يَعِظُ النَّاسَ وَ يَهْدِيهِمْ مِن ضَلاَلَتِهِمْ وَ يُقالُ: «أنَّهُ خَطَبَها بَعْدَ قَتْلِ طَلْحَةَ و الزُّبَيرِ»"
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp42",
|
||
"number": 4,
|
||
"paragraph_order": 2,
|
||
"large_title": "خطبه 4 - اندرز به مردم و رهانيدن از گمراهي",
|
||
"text": "به وسیله ما در تاریکی ها (ی جهل و گمراهی و جاهلیّت) هدایت یافتید و به کمک ما به اوج ترقّی رسیدید و در پرتو شعاع ما (خاندان پیامبر (صلی الله علیه و آله) ) صبح سعادت شما درخشیدن گرفت و تاریکی ها پایان یافت، کر باد! گوشی که ندای پند و اندرز را درک نکند و چگونه، کسی که صیحه و فریاد، او را «کر» کرده است می تواند صدای ملایم (مرا) بشنود (آن کس که فرمان خدا و پیامبر (صلی الله علیه و آله) را زیر پا گذاشته، آیا فرمان مرا پذیرا می شود) و مطمئن باد! قلبی که از خوف خدا جدایی نپذیرد (و آماده پذیرش حق باشد)",
|
||
"arabic_text": "بِنَا اهْتَدَيْتُمْ فِي الظَّلْماءِ، وَ تَسَنَّمْتُمْ ذُرْوَةَ الْعَلْياءِ، وَ بِنا اَفْجَرْتُمْ عَنِ السِّرارِ، وُقِرَ سَمْعٌ لَمْ يَفْقَهِ الْواعيَةَ، وَ کَيْفَ يُراعِي النَّبْاَةَ مَنْ اَصَمَّتْهُ الصَّيْحَةُ؟ رُبِطَ جَنانٌ لَمْ يُفارِقْهُ الْخَفَقانُ."
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp43",
|
||
"number": 4,
|
||
"paragraph_order": 3,
|
||
"large_title": "خطبه 4 - اندرز به مردم و رهانيدن از گمراهي",
|
||
"text": "من همواره منتظر عواقب پیمان شکنی شما بودم و نشانه فریب خوردگان را در شما می دیدم ولی به دلیل استتار شما در لباس دین بود که از شما چشم پوشیدم (و راز شما را افشا نکردم) در حالی که صفای دل، مرا از درون شما آگاه می کرد (و از توطئه ها و نیرنگ های شما به لطف الهی آگاه بودم). من در کنار جادّه های گمراه کننده ایستادم تا شما را به طریق حق رهنمون شوم، در آن هنگام که گرد هم جمع می شدید و راهنمایی نداشتید و تشنه رهبر شایسته ای بودید و برای پیدا کردن این آب حیات تلاش می کردید و به جایی نمی رسیدید",
|
||
"arabic_text": "ما زِلْتُ اَنْتَظِرُ بِکُمْ عَواقِبَ الْغَدْرِ، وَ اَتَوَسَّمُکُمْ بِحِلْيَةِ الْمُغْتَرِّينَ، حَتّى سَتَرَني عَنْکُمْ جِلْبابُ الدِّينِ، وَ بَصَّرَنِيکُمْ صِدْقُ النِّيَّةِ. اَقَمْتُ لَکُمْ عَلى سُنَنِ الْحَقِّ فِي جَوادِّ الْمَضَلَّةِ، حَيْثُ تَلْتَقُونَ وَ لا دَليلَ، وَ تَحْتَفِرُونَ وَ لا تُميهُونَ."
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp44",
|
||
"number": 4,
|
||
"paragraph_order": 4,
|
||
"large_title": "خطبه 4 - اندرز به مردم و رهانيدن از گمراهي",
|
||
"text": "من امروز حوادث عبرت انگیز تاریخ را که خاموش است و برای اهل معرفت گویاست برای شما به سخن درمی آورم تا حقایق را فاش کنم، آن کس که از دستورات من تخلّف کند، از حق دور گشته است؛ (زیرا) از زمانی که حق را به من نشان داده اند هرگز در آن تردید نکرده ام (و نگرانی من هرگز برای خودم نبوده بلکه برای این بوده که مبادا مردم گمراه شوند همان گونه که) موسی (علیه السلام) هرگز احساس ترس درباره خودش نکرد بلکه از این می ترسید که جاهلان و دولت های گمراه غلبه کنند و مردم را به گمراهی بکشانند، امروز ما و شما بر سر دو راهی حق و باطل قرار گرفته ایم (ما به سوی حق می رویم و شما به راه باطل، چشم باز کرده و در کار خود تجدید نظر کنید) کسی که اطمینان به آب داشته باشد تشنه نمی شود (و تشنگی های کاذب که معمولا هنگام وحشت از فقدان آب، بر انسان چیره می شود، به سراغ او نمی آید، همچنین کسی که رهبر و راهنمای مطمئنّی دارد در دام شک و وسوسه های شیطان نمی افتد)",
|
||
"arabic_text": "اَلْيَوْمَ اُنْطِقُ لَکُمُ الْعَجْماءَ ذاتَ الْبَيانِ! عَزَبَ رَأْيُ امْرِىءٍ تَخَلَّفَ عَنّي! ما شَکَکْتُ فِي الْحَقِّ مُذْ اُرِيْتُهُ! لَمْ يُوجِسْ مُوسَى عَلَيْهِ السَّلامُ خيفَةً عَلى نَفْسِهِ، بَلْ اَشْفَقَ مِنْ غَلَبَةِ الْجُّهالِ وَ دُوَلِ الضَّلالِ! اَلْيَوْمَ تَواقَفْنا عَلى سَبيلِ الْحقِّ وَ الْباطِلِ. مَنْ وَثِقَ بِماءٍ لَمْ يَظْمَأْ."
|
||
}
|
||
],
|
||
"paragraph_metadata": [
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp41",
|
||
"persons": [
|
||
"امام علی"
|
||
]
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp42",
|
||
"persons": [
|
||
"پیامبر"
|
||
]
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp43",
|
||
"persons": []
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp44",
|
||
"persons": [
|
||
"موسی"
|
||
]
|
||
}
|
||
]
|
||
},
|
||
{
|
||
"id": "sn5",
|
||
"url": "http://nahj.makarem.ir/speech/32",
|
||
"interpretation_link": "http://nahj.makarem.ir/interpretation/32",
|
||
"title": "خطبه 5",
|
||
"large_title": "خطبه 5 - پس از رحلت رسول خدا",
|
||
"type": "speech",
|
||
"paragraphs": [
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp51",
|
||
"number": 5,
|
||
"paragraph_order": 1,
|
||
"large_title": "خطبه 5 - پس از رحلت رسول خدا",
|
||
"text": "از خطبه های امام (علیه السلام) است\nهنگامی که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) رحلت فرمود، عباس و ابوسفیان به علی (علیه السلام) عرض کردند که آماده اند با او برای خلافت بیعت کنند (و این در زمانی بود که بیعت در «سقیفه» برای «ابوبکر» پایان یافته بود حضرت نپذیرفت و این خطبه را ایراد فرمود و در آن، نهی از فتنه و آشوب می کند و از روحیه و آگاهی های خود پرده برمی دارد)",
|
||
"arabic_text": "وَ مِن خُطبَةٍ لَهُ عَليهِ السَّلامُ\nلَمّا قُبِضَ رَسولُ اللهِ (صلي الله عليه و آله) وَ خَاطَبَهُ العَبّاسُ وَ أبوسُفْيَانَ بْنُ حَرْبٍ فِي أنْ يُبَايِعَا لَهُ بِالْخِلاَفَةِ (و ذلِکَ بَعْدَ أن تَمَّتِ الْبَيْعَةُ لاِبي بَکْرٍ فِي السَّقِيفَةِ وَ فِيها يَنْهى عَنِ الفِتْنَةِ وَيُبَيِّنُ عَنْ خُلُقِهِ وَعِلْمِهِ)"
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp52",
|
||
"number": 5,
|
||
"paragraph_order": 2,
|
||
"large_title": "خطبه 5 - پس از رحلت رسول خدا",
|
||
"text": "ای مردم! امواج سهمگین فتنه ها را با کشتی های نجات بشکافید و از راه اختلاف و پراکندگی و دشمنی کنار آیید و تاج های تفاخر و برتری جویی را از سر بیندازید! رستگار شده است آن کس که با داشتن بال و پر (یار و یاور) قیام کند یا در صورت نداشتن نیروی کافی، راه مسالمت پیش گیرد در نتیجه آسوده گشته است. این (زمامداری بر مردم) آبی متعفّن و لقمه ای گلوگیر است (و اگر فرمان الهی نباشد تن به آن درنمی دهم! این را نیز بدانید) کسی که میوه را پیش از رسیدن بچیند همانند کسی است که بذر را در زمین نامناسب (همچون کویر وشوره زار) بپاشد (که در واقع سرمایه و نیروی خود را تلف کرده و نتیجه ای عاید وی نمی شود!)",
|
||
"arabic_text": "اَيُّهَا النّاسُ شُقُّوا اَمْواجَ الْفِتَنِ بِسُفُنِ النَّجاةِ، وَ عَرِّجُوا عَنْ طَريقِ الْمُنافَرَةِ، وَ ضَعُوا تِيْجانَ الْمُفاخَرَةِ. اَفْلَحَ مَنْ نَهَضَ بِجَناحٍ، اَوِ اسْتَسْلَمَ فَاَراحَ. هَذا ماءٌ آجِنٌ، وَ لُقْمَةٌ يَغَصُّ بِها آکِلُها. وَ مُجْتَنِي الثَّمَرَةِ لِغَيْرِ وَقْتِ ايناعِها کَالزّارِعِ بِغَيْرِ اَرْضِهِ."
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp53",
|
||
"number": 5,
|
||
"paragraph_order": 3,
|
||
"large_title": "خطبه 5 - پس از رحلت رسول خدا",
|
||
"text": "اگر (درباره خلافت و شایستگی هایم برای آن و وضعیّت پیامبر (صلی الله علیه و آله) در این زمینه نسبت به من) سخن بگویم می گویند: او به حکومت بر مردم و زمامداری آن ها حریص است! و اگر سکوت کنم می گویند: از مرگ می ترسد! عجیب است، بعد از آن همه حوادث گوناگون (جنگ های بدر، احد، حنین، خیبر و احزاب و بعد از آن همه رشادت هایی که در غزوات اسلامی از من دیده یا شنیده اند چگونه ممکن است مرا به ترس از مرگ نسبت دهند) به خدا سوگند انس و علاقه فرزند ابوطالب به مرگ (و شهادت در راه خدا و اطاعت از اوامر الهی) از انس و علاقه طفل شیرخوار به پستان مادرش بیشتر است! (ولی اگر من سکوت می کنم) به دلیل آن است که اسراری در درون دارم که اگر آن ها را اظهار کنم شما همچون طناب های داخل چاه های عمیق به لرزه درمی آیید!",
|
||
"arabic_text": "فَاِنْ اَقُلْ، يَقُولُوا: حَرَصَ عَلَى الْمُلْکِ، وَاِنْ اَسْکُتْ، يَقُولُوا: جَزِعَ مِنَ الْمُوْتِ! هَيْهاتَ بَعْدَ اللَّتَيّا وَ الَّتي! وَ اللهِ لاَبْنُ اَبي طالِبٍ آنَسُ بِالْمَوْتِ مِنَ الطِّفْلِ بِثَدْيِ اُمِّهِ، بَلِ انْدَمَجْتُ عَلى مَکْنُونِ عِلْمٍ لَوْ بُحْتُ بِهِ لاَضْطَرَبْتُمُ اضْطِرابَ الاْرْشِيَةِ فِي الطَّوِيِّ الْبَعيدَةِ."
|
||
}
|
||
],
|
||
"paragraph_metadata": [
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp51",
|
||
"persons": [
|
||
"امام",
|
||
"رسول خدا",
|
||
"عباس",
|
||
"ابوسفیان",
|
||
"علی"
|
||
]
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp52",
|
||
"persons": []
|
||
},
|
||
{
|
||
"paragraph_id": "sp53",
|
||
"persons": [
|
||
"پیامبر",
|
||
"ابوطالب"
|
||
]
|
||
}
|
||
]
|
||
}
|
||
] |